I. Dąbrowska – Jabłońska – „Terapia dzieci i młodzieży”

Na skutek panujących stereotypów, wielu z nas, na terapię słownie posyła osoby, które czymś zaskakują lub uznamy za kogoś z problemami natury psychicznej, a także z ogromu innych, bezpodstawnych powodów. Prawda jest taka, że terapia poprawia jakość życia tym,  którzy z różnych powodów znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej lub po prostu otrzymali diagnozę choroby.

Red. Iwona Dąbrowska-Jabłońska w książce „Terapia dzieci i młodzieży. Metody i techniki pomocy psychopedagogicznej” przedstawia ujęcie zarówno teoretyczne, jak i praktyczne na temat różnego rodzaju zaburzeń. ‘Adresatami publikacji są osoby, które profesjonalnie zajmują się udzielaniem pomocy psychologicznej i pedagogicznej – do wychowawców, pedagogów, psychologów i psychoterapeutów, a także tzw. współterapeutów, tj. rodziców, nauczycieli, pracowników socjalnych.’

Książka jest podzielona na cztery części: Techniki terapii
grupowej dzieci i młodzieży oparte na graniu ról, socjoterapia jako forma pracy
z dziećmi i młodzieżą przejawiającymi zaburzone zachowania, terapia trudności w
uczeniu się oraz podejście psychosyntezy do terapii dzieci i młodzieży.

Zadziwiające. Moje zainteresowanie rosło w miarę czytania.

Pierwszy rozdział, jeśli mam być szczera, w ogóle mi się nie
spodobał. O drugim bardzo dużo miałam na studiach oraz w trakcie różnego
rodzaju praktyki. Moje czytanie byłam zmuszona nieustannie przerywać, ponieważ
święta i przerwa majowa raczej nie sprzyjają siedzeniu przed komputerem.

Ku mojemu zdziwieniu, zrobił na mnie wrażenie rozdział trzeci
– terapia trudności w uczeniu się. Ten przedmiot również miałam na swoich
studiach licencjackich z bardzo kompetentną osobą, lecz już wtedy wiedziałam,
że nie podejmę się tej pracy. Możemy znaleźć w nim przykłady zajęć relaksacyjno
– koncentrujących, metody rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych oraz ciekawe
technologie pomocowe. Jak można zauważyć, autorka zebrała różnego rodzaju
sposoby pomocy osobom mającym problem z dysleksją, dyskalkulią, dysgrafią itp.
Podkreśliła, jak ważne jest skupienie się na komforcie psychicznym oraz
zasobach podopiecznego.

Największe wrażenie natomiast robi rozdział Ewy Białek na
temat psychosyntezy. Polega ona na holistycznym, tj. całościowym podejściu do
człowieka. Prezentuje to tzw. „Jajo Assagiolego”  włoskiego psychiatry, psychoanalityka,
neurologa i zarazem prekursora omawianej kwestii.  Model ten utwierdza pacjenta w przekonaniu,
że ma chorobę, lecz nią nie jest; koncentruje się na zdrowiu, nie deficytach.
Zachęca jednostkę do szukania zasobów, pracy nad samym sobą. Psychosynteza
zakłada, że najlepszym terapeutą jest ten, który sam nie jedno w życiu przeżył
i wie czym jest trud szlifowania swoich zalet i redukowania wad. Zgadzam się z
takim ujmowaniem człowieka jako integralnej całości: fizycznej (biologicznej),
umysłowej, emocjonalnej, psychicznej, wolitywnej oraz duchowej. Zwróciłam
również uwagę na niespotykany, piękny język, pozwalający zanurzyć się w
czytaniu o tym, jak w mistycznej powieści.

Z lektury utkwiły mi w pamięci słowa C. G. Junga (1993):

 „Naucz się dobrze
swoich teorii, ale zostaw je z boku, kiedy konfrontujesz je z cudem żyjącej
ludzkiej duszy”.

Nie jeden już raz postępowałam zgodnie z nimi w swoim życiu
prywatnym, jak i pedagogicznej praktyce.

Polecam.

*

Książka dostępna na www.ibuk.pl.

 

Jedna uwaga do wpisu “I. Dąbrowska – Jabłońska – „Terapia dzieci i młodzieży”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s