Jak rozmawiać z dziećmi o niepełnosprawnościach?

Niepełnosprawność. Defekty ciała. Różnego typu odchylenia w wyglądzie. Często jest to coś, o czym nie umieją rozmawiać dorośli (na szczęście, nie wszyscy!). Nie umieją, a więc też często nie gadają, jednak dzieci (zwłaszcza w okresie przedszkolnym) nie mają żadnych skrupułów przed pytaniami i komentarzami  kierowanymi do nas. Wyobraźmy sobie piękne popołudnia, słoneczko i spacer. Aż tu nagle nasze dziecko czy podopieczny na całe gardło woła: ‚ooo, a ten pan jest ślepy!’ I co wtedy?

W jaki sposób rozmawiać z dziećmi o niepełnosprawnościach?

  1. Zdobądź wiedzę – nie ma nic gorszego niż tłumaczyć coś, o czym się nie ma zielonego pojęcia lub bazować na błędnych przekonaniach
  2. Mów dziecku prawdę na temat niepełnosprawności – nie można np. mówić, że osoba, która cierpi na karłowatość nie jadła szpinaku w dzieciństwie i straszyć dziecko, że powinno to robić.
  3. Jeśli nie znasz odpowiedzi na pytanie dziecka – nie wstydź się powiedzieć ‚nie wiem’ i najlepiej zaproponuj, że się dowiesz czy też razem się dowiecie.
  4. Nie twórz tajemnicy z tego, co istnieje – tak, niektóre osoby poruszają się na wózkach inwalidzkich, inne mają znaczącą nadwagę, jeszcze inne mogą mieć liczne blizny na twarzy. Tego nie zmienisz, nie możesz więc zakazywać dzieciom poruszania tego tematu (oczywiście nie mamy na myśli obrażania), pytania czy opowiadania o swoich spostrzeżeniach.
  5. Ucz akceptacji – pamiętaj o tym, że stanowisz wzór do naśladowania dla malucha – czy tego chcemy czy nie, dzieci uczą się przez modelowanie. Sami powinniśmy wyrażać się pozytywnie mówiąc o innych, a nie śmiejąc się czy szydząc. Sprawność nie jest zjawiskiem całożyciowym, w każdej chwili każdy z nas może ją tak naprawdę utracić, czego oczywiście nikomu nie życzę.
  6. Reaguj na przejawy dyskryminacji u dziecka – za każdym razem, gdy wyzwie kogoś „od Downa” albo „od upośledzonego” zakomunikuj, że nie jest to dozwolone. Ja dzieciakom tłumaczę, że każdy z nas mógł się urodzić osobą z Zespołem Downa, bo ktoś, kto to ma, nie miał na to żadnego wpływu.
  7. Odpowiadaj bez skrępowania
    Przykład 1. 
    Dziecko: ‚Ooo, ta pani ma brodawkę, czy jest czarownicą?’
    Ty: ‚Nie, czasem ludzie mają brodawki, ale popatrz ta pani ma miłe i radosne oczy’
    Przykład 2. 
    Dziecko: ‚Ooo, a ten pan jest ślepy!’
    Ty:‚Lepiej mówić, że ktoś jest niewidomy. No widzisz, ten pan nie widzi, ale za to słyszy lepiej niż inne osoby’
    Przykład 3. 
    Dziecko: ‚Jak takie grube dziecko wyszło mamie z brzucha?’
    Ty: ‚Chętnie Ci powiem , ale nie tutaj, nie wszyscy chcą tego teraz słuchać, przypomnisz mi jak wrócimy do domu, dobrze?’
Hm, kilka pomysłów wzięłam z książki poniżej, kilka z doświadczenia zawodowego. Czy okazały się dla Ciebie przydatne? Podziel się refleksją!
jak-rozmawiac-o-niepelnosprawnosciach
Literatura:
D. Liebich, Sztuka rozmawiania z dziećmi

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s